قطر و ارتفاع سر؛ D و T
D قطر سر پرچ و T ارتفاع کل سر است. این دو بعد بر سطح در دسترس برای کلیدزنی، جرم حرارتی و فضای مونتاژ اثر میگذارند.
اگر سر تخت، کروی یا پلهدار است، نمای مقطع و شعاع یا پروفیل آن را نیز کنترل کنید؛ نوشتن تنها قطر سر برای بازسازی شکل کافی نیست.
قطر و طول ساق؛ d و L
d قطر ساق و L طول ساق از زیر سر تا انتهای پرچ است. قطر ساق باید با سوراخ حامل و فرایند پرچکاری هماهنگ باشد و طول نیز ماده کافی برای تشکیل اتصال مکانیکی فراهم کند.
تلرانس سوراخ، ضخامت حامل، میزان بیرونزدگی پیش از پرچ و شکل ابزار مونتاژ را همراه نقشه قطعه در نظر بگیرید.
ضخامت لایه کاری؛ S
در ساختار دوفلزی یا سهفلزی، S ضخامت ماده عملکردی در ناحیه کلیدزنی را مشخص میکند. این عدد باید با روش اندازهگیری و محل مقطع تعریف شود؛ چون شکلدهی سر میتواند ضخامت را در نقاط مختلف تغییر دهد.
حداقل ضخامت قابل قبول پس از شکلدهی و معیار یکپارچگی فصل مشترک را بهصورت جداگانه مشخص کنید.
شعاع، زاویه و هممحوری
SR شعاع سطح کروی سر است. زاویه قالب، گردی لبه و هممحوری سر و ساق نیز بر نشستن قطعه، همراستایی سطح تماس و پایداری پرچکاری اثر دارند.
برای ابعاد بحرانی، فقط مقدار اسمی کافی نیست؛ تلرانس، روش اندازهگیری، سطح مبنا و تعداد نمونه بازرسی را نیز در سند کنترل بنویسید.
چکلیست نسخه قابل سفارش
شماره قطعه و ویرایش نقشه، واحد اندازهگیری، مقیاس، جنس هر ناحیه، نوع ساختار، ابعاد و تلرانسها، وضعیت سطح و روش بستهبندی را یکجا مشخص کنید.
اگر نمونه موجود مرجع است، نمونه را با نقشه مقایسه کنید و هر اختلاف پذیرفتهشده را پیش از تولید سری ثبت کنید.
جمعبندی عملی
هر تصمیم ماده، هندسه یا اقدام اصلاحی باید با نقشه کنترلشده و آزمون نماینده در مجموعه نهایی تأیید شود.
ارسال مسئله فنی